Zahuczało i zagrzmiało. Poznałam Kogoś. Wielkimi krokami zbliża się apokaliptyczna katastrofa. W następnym odcinku. Aleksandra załamuje ręce. Aleksandra pochyla głowę nad telefonem i modli się jak przy Ścianie Płaczu. Aleksandra włóczy się po mieście bez celu szukając i tęskniąc za ukochanym, topiąc swe smutki w butelce wódki. Aleksandra wynajmuje prywatnego detektywa by tropić przeszłe związki ukochanego i dowiedzieć się, co poszło nie tak i jak zaradzić temu na przyszłość oraz czy aby ukochany nie ukrywa gdzieś żony i dzieci. Aleksandra rzuca pracę by całymi dniami siedzieć w domu i wyczekiwać ukochanego. Aleksandra nie idzie na studia by poświęcić się badaniom naukowym na temat życia ukochanego w jego naturalnym środowisku. Aleksandra bada granice cierpliwości ukochanego. Aleksandra popełnia rytualne samobójstwo i wykazuje się godnym kobiety okrucieństwem, zostawiając ukochanemu karteczkę z napisem "to WSZYSTKO TWOJA WINA!!!!"

Za oknem robi się jasno. A ja obiecywałam sobie nigdy więcej. Nie potrafię tego kontrolować. Jest mi przykro, bo znowu mam nadzieję, a to przecież wszystko takie proste. Takie zwierzęce. I żaden "Pocałunek" Rodina tego nie zmieni. Tęsknię. W takie dni przychodzi do głowy wszystko, tylko nie pójście do pracy. Może to przynajmniej zajmie mi czymś głowę.

A pracę rzucam. Zmieniam swoje życie znowu. Jak niesamowity jest wpływ ludzi na siebie wzajem, będę to zawsze powtarzać.

"ty masz taką mądrość głupią, niech której wszyscy od ciebie się uczą"